Liesbeth, die zich presenteert onder de kunstenaarsnaam Sela©, is een Zeeuwse kunstenares met een oorspronkelijk reformatorische achtergrond. Door de kunstcommissie van het Nederlands Dagblad werd zij uitgenodigd werk te exposeren in hun kantoor. Maar ze koos ervoor anderen aan het werk te zetten, namelijk leerlingen van drie verschillende christelijke scholen. In een paar weken tijd worden drie muren onder handen genomen. Voor elke muur komt één klas twee dagen langs om samen een onderwerp te verzinnen, beelden daarbij te zoeken en tenslotte dat uit te voeren op de dan nog onbeschilderde muren in Barneveld. Liesbeth wil deze scholieren, die uit vergelijkbare milieu’s komen als zij oorspronkelijk, zo kennis laten maken met het beeldende vak en ze het plezier laten ervaren. Haar rol is dat zij ze daarin begeleidt, maar ze geeft ze daarbij de vrije hand als het gaat om onderwerp en beelden.

Eén muur is al af, dat is de ‘vrijgemaakte’ muur. Woensdag was ik ter plekke om die muur te bekijken en te zien hoe de tweede school een nieuwe muur aanpakte, de ‘reformatorische’ muur zogezegd. Ik had een heerlijke ochtend met Liesbeth, tekendocent Bert Bos en zijn leerlingen van de Jacobus Fruytier Scholengemeenschap uit Apeldoorn. Niet alleen kunst maken, maar ook het kijken naar hoe anderen dat doen, is genieten! Het zag er veelbelovend uit en ik ben benieuwd naar het eindresultaat. Maar daarvoor moet ik nog even wachten totdat over veertien dagen ook de derde school de boel op stelten heeft gezet. Want dat het een enerverend gebeuren is waar al het personeel over meepraat, dat heb ik met eigen ogen kunnen zien.

Voor wie nieuwsgierig is naar nog net een beetje meer, heb ik een paar links:

- Evenementenpagina op Facebook met links naar foto´s van diverse mensen.
- De website van Jaap Meier, medewerker van het ND die heel het proces vastlegt.
- Een link naar mijn fotoalbum.

Ik zou zeggen: geniet ervan!

We hadden geen betere dag kunnen uitkiezen voor dit ongebruikelijke uitje. De zon straalde en op het gebouw van de Raad van State aan de Kneuterdijk was de vlag in de top gehesen ter ere van de verjaring van Hare Majesteit die in het gebouw erachter haar werkpaleis heeft. We lunchten samen bij Juliana´s en zochten daarna Selexys Verwijs op om boeken uit te zoeken. Met eindelijk een fatsoenlijke versie van de trilogie The Lord of Rings in combinatie met The Hobbit van Tolkien in ons bezit, samen met een nieuw kookboek en de alom geprezen roman Bonita Avenue van Peter Buwalda, togen we via het Binnenhof richting het station. Daar ploften we in een bank, lachten om de conductrice die mijn treinkaartje knipte met een kroontje en kwamen we opgetogen weer aan in ons Utrecht.

Terwijl we naar de tram liepen, bespraken we wat we vanavond zouden kunnen eten. Al snel waren we er uit dat het pasta met zalm zou worden.

Lief: ‘Misschien kun je er dan nog wat kikkererwten aan toevoegen?’

Ik: ‘Kikkererwten???’

Lief: ‘Ach nee, ik bedoel van die kleine groene dingen.’

Ik: ‘Doperwten?’

Lief: ‘Nee, die bedoel ik niet.’

Ik: ‘Sperziebonen?’

Lief: ‘Nee joh!’

Ik: ‘Tuinerwten?’

Lief: ‘Tuinerwten? Wat zijn dat?’

Ik kon verder geen kleine, ronde, groene groenten opnoemen, maar toen we tien minuten later bij het winkelcentrum uit de tram stapten, wist ik het opeens: ‘O, je bedoelt kappertjes!’

Samen dingen doen is essentieel voor een goed huwelijk. Maar spectaculair hoeft dat helemaal niet te zijn. Gewoon even iets anders dan normaal is al voldoende voor You&Me.

De vlag in top bij de Raad van State aan de Kneuterdijk, ter ere van de verjaardag van Hare Majesteit.

De conductrice knipte mijn treinkaartje met een kroontje, maar zag niet dat ik haar per abuis een al geknipt kaartje van een maand geleden liet zien.

Van tevoren waren we bang dat dit wel eens de saaiste natuurclub ooit kon worden. Zou de archeologieclub uit Houten voldoende in huis hebben om deze stadskinderen te boeien? Zouden ‘onze’ energieke kinderen het op hun beurt volhouden om een uur te luisteren naar een verhaal over archeologie? Onze zorgen blijken onnodig. Meneer Ton is een vriendelijke, grote man op een natuurlijke manier de kinderen weet te boeien. De kinderen blijken al veel te weten van geschiedenis en vinden zo’n praktijklesje reuze interessant. IJzertijd, bronstijd, Romeinse tijd en Middeleeuwen, ze weten er genoeg van. Ze houden het prima vol. Na een algemene inleiding neemt meneer Ton ons mee naar één van de vitrines in de bovenzaal van het Oude Station waarin de onderkaak van een paard ligt. ‘Maar weten jullie ook wat ze daar mee deden?’, vraagt hij aan de kids die nieuwsgierig over de bakken hangen. Het blijkt een prikslee te zijn, een wintersportobject uit vervlogen tijden. Een stel botten deed dienst als schaatsen. Meneer Ton laat een stel zien waar één van de archeologen daadwerkelijk vier rondjes op heeft geschaatst op de Vechtse Banen. Wat een verschil met de schaatsen van vandaag. Met de winterse weervoorspellingen in ons achterhoofd wordt eeuwenoude geschiedenis opeens heel actueel.

De ruimte ernaast wordt door de vereniging gebruikt om gevonden scherven te sorteren en eventueel aan elkaar te lijmen. Aan de hand van een paar posters legt meneer Ton uit hoe ze boringen doen en allereerst op zoek gaan naar de poep- en piesresten van mensen en dieren. Als de grond groenig is, hebben er waarschijnlijk mensen gewoond. Urine zet zich om in ureum en dat kleurt de grond. Als ze denken iets gevonden te hebben, kan er gegraven worden en wat er dan met de vondsten gebeurt? ‘Kijk maar eens onder de tafel’, zegt meneer Ton en hup daar duiken we met zijn allen naar beneden. Daar staan allemaal dozen met scherven. ‘Als jullie willen, mogen jullie wel een keer helpen met het lijmen van scherven’, belooft meneer Ton en het is niet voor dovemansoren gezegd. Dan steekt Channella haar vinger op: ‘Meester, dit is echt de meest leerzame les van de natuurclub!’ Wij begeleiders hadden ons niet meer kunnen vergissen, archeologie is super! Na een uurtje is het tijd om weer naar buiten te gaan. Daar zijn sommige van de jongens dan ook wel aan toe. Maar voordat we vertrekken kijken we nog naar de resten van twee opgegraven jachthonden. We geven meneer Ton een groot applaus en buiten gaan de kinderen op zoek naar de schatkaart die ons de weg naar de schat wijst, de goudgele frieten van de snackbar in het Oude Dorp.

Ja, het was een mooie avond. De kinderen vonden het geweldig interessant en stelden leuke vragen. De les voor ons? Onderschat deze kinderen niet! Als we terugrijden naar Utrecht besluiten de meiden in mijn auto spontaan een wedstrijdje wie-het-langst-stil-kan-zijn te doen. Het meisje dat op de heenweg het meeste lawaai maakte houdt dit de hele weg vol.

De fotoreportage is te zien door op deze link te klikken.

Nu kan ik me niet meer voorstellen dat er werkelijk mensen zijn die niet van poezen houden. Of nee, dat moet ik anders zeggen, ik kan het wel begrijpen. Ik was tenslotte eens zelf een onwetende. Het is meer dat ik de mens die niet van katten houdt beklagenswaardig vindt. Wie eenmaal aan een kat geroken heeft – eigenlijk is het andersom – zal nooit meer hetzelfde denken over deze wezens die op fluweelzachte pootjes door het leven trippelen. Kijk uit voor de nagels! Een kat neemt bezit van je huis, je meubels, je schoot en tenslotte van jezelf en er is niets wat je er tegen kunt doen, tenzij je vreselijk allergisch bent. Het is het gelukzalige lot van de katteneigenaar en je eigen dier kan tegen de gordijnen piesen of de kaas van je boterham eten – beide voorbeelden zijn uit de laatste vierentwintig uur van mijn leven gegrepen – je blijft van ze houden, zelfs al halen ze nu en dan het bloed onder je nagels vandaan. Correcter is, zelf al halen ze je nu en dan flink aan, vaak is dat door eigen schuld. Een echte kat laat niet met zich sollen.

Het is zelfs zo ver met mij gesteld dat ik met veel plezier en hier en daar een schaterlach literaire kleinoden over poezen van schrijvers als Midas Dekkers en Remco Campert lees en er zelfs geheel vrijwillig verslag van doe. Dat zou mijn leraar Nederlands vroeger eens moeten hebben geweten. Alhoewel ik denk dat ik met deze boekjes niet weg was gekomen. Zelfs de naam Remco Campert kan niet verhullen dat Dagboek van een poes maar een heel dun boekje is. Vis daar maar eens dé idee uit! Maar nog erger, mijn leraar was een poezenhater, ik herinner me nog levendig dat hij een waargebeurd verhaal vertelde met in de hoofdrol een kat. Het woord Lucifer werd daarin niet gemeden, wat genoeg zegt over de strekking van het vertelde. Destijds vond ik dat reuze grappig, ik beroep mij op mijn onwetendheid.

Hoe dan ook, voor wie wel van poezen en katers houdt, deze boekjes zijn aan te raden. Ik wil nu zelf ook een boekje over mijn rode mormels schrijven, maar Lief vindt dat ik eerst maar eens wat andere projecten af moet maken. Daarin heeft hij helaas gelijk.

Een poes is een tiran. Wie er een in huis haalt, heeft gelijk naar moet het zelf weten; een poes neemt onmiddellijk de hele tent over. (Midas Dekkers in De Poes)

Nu moet ik hier even iets bij vertellen. Mijn lieve schoonzus is namelijk vorig jaar veertig geworden. Zij en haar man hebben twee stoere knullen van respectievelijk veertien en tien jaar en alhoewel mijn schoonzus graag meer kinderen wilde, wist ze – en wij met haar – dat in verwachting raken voor haar niet vanzelfsprekend is. Ze had zich er dus al helemaal bij neergelegd dat het bij de twee jongens zou blijven en haar gezin opengesteld voor crisisopvang van pleegkinderen. De zwangerschap kwam dus als een volslagen verrassing, maar is een heel welkom cadeautje! Een nakomertje, niet alleen in haar gezin, maar ook in de hele familie van Lief zijn kant. Ons jongste nichtje is zes. Wat een feest dus, nog een – naar we nu weten – neefje erbij! Zo begint dus dit jaar, met uitzicht op een nieuw kindje in onze familie. Ons vijfde neefje en achtste oom-en tantezegger, het zoontje van mijn broer meegeteld.

Maar toen gebeurde er nog wat. Want alhoewel het idee van crisisopvang is dat kinderen hooguit een maand of wat bij een pleeggezin verblijven, woont al meer dan twee jaar een heel lief klein meisje bij mijn zwager en schoonzus. Ons pleegnichtje van drie jaar, een schatje dat dol is op Lief. Ze hoort er inmiddels al helemaal bij, maar het was onduidelijk hoe haar toekomst eruit zou zien. De wens werd steeds groter dat ze in het gezin van mijn zwager en schoonzus zou mogen blijven wonen, omdat het gezin haar een stabiliteit biedt die haar thuisfront haar helaas niet bieden kan. Maar de bureaucratische molen is traag, erg traag, dus hielden we nergens en overal rekening mee. Tot gisteren onverwacht een mailtje kwam, ons pleegnichtje mag tot haar volwassenheid blijven wonen bij mijn schoonzus en haar gezin! Het allermooiste is dat haar moeder dit besluit zelf heeft genomen. Dat geeft een goede basis voor de toekomst, want ons pleegnichtje krijgt zo de kans op te groeien in normale gezinsomstandigheden en tegelijkertijd zal haar moeder een rol in haar leven kunnen blijven spelen. Dit is echt het wijste wat deze moeder in haar omstandigheden kon besluiten en ik heb hier diep respect voor. Ik bid dat God dit besluit zal zegenen.

Ons neefje verwachten we over een paar weken, maar ondertussen hebben we er nog een nichtje bij! Wat een heerlijke verrassing, welkom in onze familie lief meisje! Je bent ons vierde nichtje en we houden heel veel van je!

O en die schoonzus van mij is dus echt een toppertje!

Ik stop met mijn project. Ik weet, het is een bruut en duidelijk begin van een nieuwe blog. Maar het is niet anders. Al een paar weken heb ik hier niet geschreven. Het begon met één keer dat het me niet lukte om te schrijven. De hele week bedacht ik wat handig zou zijn om te doen. Een keer posten op een dinsdag? Kon de woensdag nog? Of zal ik het gewoon doorschuiven naar volgende week maandag? Maar ook dat lukte niet. Zo ging het nog een week. Daarna werd het makkelijker om niets te schrijven en voor ik het wist, was het 2012.

Ik begon een 365-dagen-project omdat ik vaker wilde tekenen en mijn tekenvaardigheden wilde uitbreiden. Dat dan aan de hand van een thema, het landschap. Iedere dag wat tekenen, maar dat bleek in de praktijk niet zeven dagen in de week te gebeuren. Ik paste wat wijzigingen aan. Ik hoefde niet iedere dag over mijn project te bloggen. Mocht meerdere handelingen verricht op een dag ook uitspreiden in blogs. Kon ook schrijven over landschappen of een keertje gewoonweg overslaan. Allemaal excuses om iets te verdoezelen..

Conclusie, een driehonderdenvijfenzestigdagenproject werkt niet bij mij. Het idee erachter is mooi, maar eerlijk gezegd vind ik het te slaafs. Bij mij bestaat een week niet uit zeven dagen, maar vijf doordeweekse dagen, een zaterdag en een zondag. Traditiegetrouw ben ik opgevoed met het idee dat de zondag de dag des Heeren is. Oftewel, je trekt andere kleren aan dan normaal en je gaat naar de kerk. Op zondag werk je niet en doe je geen huiswerk. Het is een dag om bij te tanken, om te wandelen in de natuur of met familie en vrienden door te brengen. Zondagen waren altijd rustige, stille dagen. Een verademing. Natuurlijk ben ik veranderd. Als het echt niet anders kan doe ik wel eens een boodschapje op zondag en ik hoef van mezelf niet meer twee keer naar de kerk, als het niet lukt of als ik te moe ben. Maar nog steeds is de zondag een rustdag voor mij, een dag met andere routines dan normaal. Dus werk ik niet op zondag, ga ik nog steeds met veel plezier naar de kerk om daar iets te ontvangen wat ik nergens anders kan krijgen, vind ik het fijn om andere mensen te ontmoeten, ga ik graag naar de volkstuin voor mijn plezier en doe ik niet wat ik normaal wel doe. Zaterdag is ook al zo’n andere dag. Een dag om boodschappen te doen, het huis te poetsen, afspraken te maken en voor… TEKENCURSUS. Twee dagen waarop ik – zo leert de praktijk mij – niet wil vastzitten aan een mijzelf opgelegd project.

Een 365-dagen-project is voor mij dus uit de boze. Beter zou zijn een 52-weken-project. Wie weet ga ik dat wel doen. Ik zal het laten weten en wellicht er zelfs over bloggen, als het mag van Sanne!

En dan is er nog iets anders. Een 365-dagen-project kan grofweg twee doelen dienen; het behapbaar maken van een groter project door het op te delen in kleine stukjes én het prikkelen van de creativiteit. Dat laatste heb ik niet nodig, heb ik geconstateerd. Het klinkt misschien arrogant, tenminste dat zou ik denken als ik lezer was. Maar creativiteit is iets wat als van kinds af aan van mij afdruipt, als het ware. Ik hoef er geen moeite voor te doen. Waar ik wel een chronisch gebrek aan heb is structuur en overzicht. Huishouden bijvoorbeeld komt me allerminst aanwaaien. Al heel snel ontdekte ik dat een project als ‘elke dag iets opruimen’ een veel betere en effectieve keuze zou zijn geweest. Dat is een goede les van de afgelopen maanden!

Tenslotte bood de tekencursus die ik ben gaan volgen en die gelukkig een vervolg krijgt in februari mij meer dan wat een eigen 365-dagen-project me op dit gebied kan bieden; een leuke groep tekenaars, een schat van een tekenjuf en gestructureerde tijd en opdrachten om te groeien in tekenvaardigheden.  Daarmee heb ik dit 365-dagen-project niet meer nodig.

Sommige van de bloggers hier zal ik blijven volgen. Ook hoop ik regelmatig nog een kijkje te nemen op deze site. Mocht ik besluiten om toch weer een project te starten, dan laat ik het weten. Tot dan, welkom op mijn blog. Ik ben zeker van plan hier plaatjes te blijven posten.

A Dieu!